Stekelhuidigen en chordadieren zijn deuterostomen.

Van veel Zeesterren, zee egels en andere stekelhuidigen lijkt dat ze weinig overeenkomsten hebben met het fylum chordata. Toch hebben stekelhuidigen en chordadieren veel overeenkomsten met de deuterostome ontwikkeling van chordata, voorbeelden zijn radiale klieving en de plek van de mond tijdens de embryonale fase. Moleculaire systematici hebben de deuterostome ontwikkeling versterkt als een clade van bilaterale dieren. Maar sommig moleculair bewijs geeft ook aan dat sommige fylia met soorten die deuterostome ontwikkeling hebben niet in de deuterostome clade zitten.

Stekelhuidigen.

Zeesterren en de meeste andere stekelhuidigen zijn traag voortbewegende of stilstaande zeedieren. Een dunne huid omvat het endoskelet van harde calcium platen. De meeste stekelhuidigen zitten vol met stekels en builten van het skelet. Uniek bij stekelhuidigen is het water vasculaire systeem. een netwerk van hydraulische die aftakken in extensies die tube feet worden genoemd, deze hebben een functie in beweging, voeden en gasuitwisseling. Seksuele voorplanting bij stekelhuidigen heeft meestal betrekking op aparte mannelijke en vrouwelijke individuen die hun gameten in het waren vrijlaten. Het interne en externe deel van de meeste volwassen stekelhuiden stralen meestal vanuit het midden uit in 5 spaken. De symmetrie van een volwassen stekelhuidige is vaak niet helemaal symmetrisch. Levende stekelhuidigen zijn opgedeeld in 6 klassen: Asteroida(Zeesterren), Ophiuroidea(slangsterren), Echinoidae(zee egels en zanddollars), crinoidae(zee lelies en geveerde sterren), Holothuroidae(zeekomkommers) en concentricycloidae(zeemadeliefjes).

Zeesterren.

Zeesterren hebben meerdere armen die uitstralen van de centrale schijf , de onderkant van de armen hebben tube feet. De zeestar zit straks vast aan stenen of kruipt langzaam of de zeevloer. Zee steren gebruiken hun tube feet ook om prooit te pakken zoals oesters en schelpen. Het verteringsstelsel van zee sterren scheidt stoffen uit die ervoor zorgen dat de oester in zijn cel al begint te verteren. Zee sterren en andere stekelhuidigen en hebben enorme regeneratie mogelijkheden. Zee sterren regeneren verloren armen en er zijn soorten die kunnen regeneren van een overblijvende arm.

Slangsterren

Slangsterren hebben en opvallende centrale schijf en lange flexible armen. Ze beweging meestal door met hun armen te bewegen in slangachtige bewegingen. Sommige soorten zijn suspensie voeders anderen zijn predatoren of aasdieren.

Zee eegels en zanddollars.

Zee eegels en zanddollars hebben geen armen maar de hebben vijf rijen van tube feet die ervoor zorgen dat ze langzaam kunnen bewegen. Zee eegels hebben daarnaast nog spieren die hun lange stekels kunnen bewegen. De stekels helpen bij verdediging en beweging. Zee eegels zijn rond en zanddollars zijn platte schijven.

Zee lellies en veersterren.

Zee lellies leven vastgeklampt aan een substraat door een stengel; Veersterren kruipen rond door het gebruik van hun lange flexibele armen. Beiden gebruiken hun armen in suspensie voeding. De armen zitten rondom de mond die naar boven staat weg van het substraat.

Zeekomkommers

Wanneer we naar een zeekomkommer kijken lijkt hij weinig te lijken op andere stekelhuidigen. Ze hebben geen stekels en ze hebben een verminderd endoskelet. Ze zijn ook verlengd in hun oral-aboral axis, waardoor ze de vorm krijgen van een komkommer.

Zee madeliefjes

Zee madeliefjes zijn ontdekt in 1986 en er zijn maar 3 bekende soorten. Alle soorten komen voor op onderwatergelopen hout. Een zee madeliefje haar lichaam heeft geen armen en is eigenlijk alleen maar een platte schijf. Het heeft een vijfkantige vorm en is kleiner dan een centimer in diameter. Het lichaam is omring door kleine stekels. Zee madeliefjes absorberen voedingsstoffen door een membraam dat om hun lichaam zit.

Chordadieren

Het fylum chordata heeft twee subfylums van ongewervelden en ook slijmprikken en gewervelden. Chordadieren zijn bilateraal symetrische coelomaten met gesegmenteerde lichamen. De relatie tussen stekelhuidigen en chordadieren wil niet zeggen dat de een uit de ander is geevolueerd. Chordadieren en stekelhuidigen zijn apart geevolueerd voor ongeveer 500 miljoen jaar.